Historia obraca się wokół pułapki, którą w zemście Don Sallust (Marcel Herrand) zastawia na królową (Danielle Darrieux). Wiedząc, że jeden z jego niewolników, Ruy Blas (Jean Marais), potajemnie się w niej zakochał, przebiera go za szlachcica i zabiera na dwór. Inteligentny i hojny Blas zyskuje popularność, zostaje mianowany premierem (rozpoczyna pożyteczne reformy na tym stanowisku) i podbija serce królowej. Don Sallust powraca, by się zemścić: ujawnia prawdę, okrutnie upokarzając Blasa. Blas zabija go i postanawia popełnić samobójstwo, trując się. Na skraju śmierci otrzymuje przebaczenie od królowej, która otwarcie wyznaje mu miłość.
Typowa polska ulica czasów wojny. W jednej z kamienic mieszkają Polacy, Kuśmierkowie, i Żydzi, Libermanowie. Gdy wybuchnie wojna, Polacy podpisują folkslistę i podejmują współpracę z Niemcami, a Libermanowie lądują w getcie. Kuśmierkowie zajmują pożydowskie mieszkanie…
Huragan sieje zniszczenie w miasteczku Key Largo, ale jest niczym w porównaniu z burzą szalejącą wewnątrz miejscowego hotelu. Okrutny gangster (Edward G. Robinson) trzyma na muszce właścicielkę przybytku (Lauren Bacall), jej niepełnosprawnego teścia (Lionel Barrymore) oraz byłego żołnierza, Granka McClouda (Humphrey Bogart). Czasu jest coraz mniej, bandyta zabił już dwóch Indian. Tylko McCloud może powstrzymać bezwzględnego Rocco.
W 1939 r., w przededniu II wojny światowej, francuski naukowiec Frédéric Joliot-Curie interweniował u ministra uzbrojenia Raoula Dautry, aby Francja zapewniła wraz z Norwegią wyłączne dostawy ciężkiej wody potrzebnej do kontynuowania badań nad rozszczepianiem atomu. Norwegia zgadza się scedować na rząd francuski swoje zapasy ciężkiej wody, których właśnie odmówiła Niemcom. Wybucha wojna, napad na Francję, ciężka woda zostanie przetransportowana do Wielkiej Brytanii. Z kolei Norwegia jest okupowana przez wojska niemieckie i to właśnie laboratoria Rzeszy dysponują cenną ciężką wodą destylowaną przez zakład Norsk Hydro. W 1943 r. aliancki sztab generalny podjął decyzję o sabotażu fabryki. Grupa czterech Norwegów zeskoczyła na spadochronie w góry Telemark, aby przygotować się do interwencji brytyjskiego komandosa powietrznodesantowego...
Sacha Guitry w swym pierwszym nakręconym po wojnie filmie opowiada o ojcu, aktorze Lucienie. Lucien Guitry dorastał w Paryżu. Od dziecka interesowała go scena. Gdy miał dwadzieścia lat odrzucił ofertę występowania w Comedie Francaise, zamiast tego wyjechał do Rosji, gdzie występował przez kolejne dziewięć lat. Po powrocie do Francji został uznany za jednego z największych artystów sceny swojego czasu. Sacha Guitry wciela się tu w postać swego ojca ukazując pełne napięcia sceniczne i prywatne zdarzenia z jego życia.
Phoebe Frost (Jean Arthur) to niezwykle zasadnicza, surowa i wierna literze prawa kongresmenka z Iowa, która w ramach delegacji rządowej przybywa do zrujnowanego powojennego Berlina, by zbadać morale stacjonujących tam amerykańskich żołnierzy. Skupia się ona na procesie tropienia przypadków korupcji oraz niemoralnego prowadzenia się oficerów, starając się pośród gruzowisk oraz piaszczystych dróg zniszczonej metropolii odnaleźć dowody na ochronę byłej nazistowskiej śpiewaczki Eriki von Schlütow. Akcja koncentruje się na ukazaniu komicznego zderzenia purytańskich wartości Amerykanki z cynicznym światem czarnorynkowego handlu i nocnych klubów, gdzie kapitan John Pringle prowadzi niebezpieczną grę uczuć z obiema kobietami. Fabuła prowadzi przez gwarne kantyny, mroczne zaułki ruin oraz duszne kabarety, gdzie bohaterka mierzy się z narastającą zazdrością i bolesną prawdą o słabościach ludzkiej natury w obliczu głodu i biedy. Sytuacja nabiera dynamizmu, gdy Phoebe nieświadomie staje się częścią miłosnego trójkąta, co zmusza ją do weryfikacji sztywnych poglądów na etykę w czasach chaosu. Historia ukazuje ewolucję surowej urzędniczki, która pod wpływem berlińskiej atmosfery oraz uroku cynicznego oficera przechodzi proces emocjonalnego przebudzenia. Kluczowym momentem staje się nalot policji na lokal Lorelei, co prowokuje refleksję nad trudną granicą między sprawiedliwością a miłością.
1 kwietnia to dzień żartów, nawet w radiu. Koledzy dobrze się bawią, ale korespondent Germain (Henri Bosc), zostaje zamordowany. Tego samego dnia porwany zostaje reżyser Albert. Francis (Francis Blanche) i Pierre (Pierre Cour), najwięksi dowcipnisie w radiu, postanawiają prowadzić śledztwo z Louise (Louise Carletti), podczas gdy wszyscy zostają wezwani na komisariat policji, aby wyjaśnić tę sprawę.
Inspektor Sergil (Paul Meurisse) otrzymuje misję ochrony dyktatora Santa-Juanita podczas jego pobytu we Francji. Kłopoty zaczynają się od razu, gdy podróżuje pospiesznym pociągiem z Paryża do Marsylii. Wielu przeciwników wszelkiego rodzaju zamierza zlikwidować dyktatora, ale niespecjalnie chcą mieć Sergila na swojej drodze. Kiedy Bijou (Liliane Bert), narzeczona inspektora, zgadza się służyć jako ochroniarz dyktatora, wkrótce zostaje porwana i nie zostanie wypuszczona, dopóki Sergil nie powie im o kryjówce ich wroga. Wszystko polega na tym, że dyktator zniknął, a Sergil nawet nie wie, gdzie on jest.
